Tarih I — sayfa 179

ıRAN İmparatorluk dahilinde başlıca üç lisan konuşuluyordu; biri; eski pers lisanı, ikincisi anzan dili, üçüncüsü babilcedir. Babil Msanı_ bin senedenberi Asyanm cenubugarbisine yayılmıştı. Iranın kendine mahsus lisanları bilhassa şunlardır: 1 — Eski pers dili : bu dil Akamanışların çivi yazısı ile yazılırdı. 2 — Zent yahut avesta dili. 3 — Pehlevî dili. 4 — Pârsî — (Sasaniler zamanında kullanılan lisan). Eski Perslerin dili sanskritçeye yakındır. Bu dil saray •dili idi. Zentçe de eski pers dilinin bir eşi gibidir. Pehlevî dili eski pers dilini tamamile ihtiva etmez. Bu dilin esası daha çok Ortaasyada bulunmuş olan vesikalarına uygundur. Parsî denilen lisan eski pers lisanile şimdiki farisî arasındaki intikali temin etmiştir. Bu, Pehleviceden başkadır. unsurlardan küçük bir kısmını gösterir. Aşağıdaki kelimeler, farisinin aynen türkçeden aldığı il TÜRKÇE FARİSİ ir meri) Kon - Mesken, ikametgâh, (dağ ke- / Kanak. Türkç konağın aynidir. \ Han, hane (Soğut farisisinde: a Kan Hun kıvrık demir. Kanca (kancar) iğriliğine saplanan J. Hançer (Kancar) m S ı r Tamuğ - cehennem Tamağ (soğutçada kullanılır). Tirek, Tırak-ağaç Draht (eski fariside: Drah) Kor-ziyadar bir hale gelecek kadar yanmış ateş. Hur, har (güneş) Akkor - beyaz ateş, Ahker Gû - ses Gû (söyle) Manış - yürüyüş tavır, hareket (Manımaktan) Meniş Kişi - şahıs, insan kes O (onlar) o, an Us - akıl ve temyiz huş Kırt-küçük hurt, hürde Çay-dere, ırmak cuy Yara - yarık yâre