Tarih II — sayfa 212

Derebeylerin, umumiyetle senyörlerin, başlıca iştigalleri harp, silâh oyunu ve av idi. Asilzadeler biribirile de vuruşurlardı. Muharebe olmadığı zamanlar şövaliyeler, at üstünde silâhla karşı karşıya oyunlar tertip ederlerdi. Bu oyunlar çok kanlı idi, biribirlerini yaralarlar ve öldürürlerdi. Senyörler şatoları yanından, arazileri içinden geçen tüccarları, seyyahları soymaktan da geridurmazlardı. Ortazamanda müstahkem şehirleri zaptetmek güçtü. Muharipler kılıç, kalkan gibi silâhlar kullanırlar ve baştan aşağı zırhlara bürünürlerdi. At üstünde vuruşan muhariplere şövaliye derlerdi. Bunların iki atları vardı; birile seyahat ederler, diğerine binerek vuruşurlardı. Şövaliyelerin silâhlarını taşıyan, atlarına bakan bir uşakları (seyis) bulunurdu. Şövaliye olmak için birtakım merasimden geçmek mecburî idi. Evvelâ seyislik yapılır ve ancak birkaç sene sora şövaliye mesleğine girilebilirdi. Bunların büyük bir kısmı yazmak, okumak bilmezlerdi. ORTAZAMANDA ° r t . a z a m a n d a h a l k > ? u sınıflara ayrılmıştı : HALK SINIFLARI e t t i ği toprağın sahibi ve çok zengin olan asilzadeler-, b) Bir kısım toprak sahibi olmakla beraber çok nüfuzlu olan rahipler-, c) Şehirlerde çalışan burjuva lar; d) Kırlarda çalışan köylüler-, bunlar toprağa sahip değildiler. Köylüler küçük, kulübemsi yerlerde otururlardı; hayatları çok sefilâne idi; yemeleri, giymeleri, yatmaları acınacak halde idi. Başlıca iştigalleri toprağı işletmekti, fakat, ziraat vasıtaları çok fena ve hayvanları pek azdı. Açlığa mahkûm gibi idiler, bu yüzden çok zayiata uğrarlardı. e) Bu sınıflardan başka senyörlere hizmet etmeye mecbur olan insanlar vardı: Sertler. Bunlar ziraat ettikleri toprağın bir kısmı addolunurdu. Toprak satıldığı zaman onlar da beraber satılırlardı. Bunların eski esirlerden farkı, ailece satılmaları idi; yani eski esaret devrinde olduğu gibi baba,, ana, çocuklar ayrı ayrı satılmazlardı.